Erntetiet

. . . de Erntetiet is auk nich mehr dat, wat se fröher west is. Wat was et schön to bekieken, wenn Roggen, Waiten, Giärst un Haver all in Strohwiepen (Garben) up de Feller stonnen. Aower vüörhiër mott dat Korn schniën wähn, in de eersten Jaohren met de Seis, ächterhiër was ‘n Selbstbinder all ‘n grauten Tratt nao vüörne hen. Dann müëtt de Garben upstallt wär’n, daomet dat Korn drögen konn un nao’t Inföhren wuer dat Korn up’n Büer’n lagert, büs dat de Diärskkasten kaim.

Fröher was ok nich allet schlechter – Plattdütske Geschichten un Riemsels van Helmut Holz

Vandage kuemmt se met de grauten Mäihdiärschker (Mähdrescher), fäöhrt üöwer’t Land un inne Tiet van blaoß ‘n paar Stunnen ligg dat Stroh an’n Grund un dat Kaorn is in’n Kasten.

De Romantik van fröher is düör de Technik verschwunden, aower de Arbeet is füör de Buern lichter waor’n. Un et küemmt hento, dat de Buern vandage keene Knechte und Mägde mäer häbt äs fröher.

Dat is auk ‘n Grund daofüör, dat vandage dat Obst faken nich plückt wät. Un de schönen Alleen met Appel-, Pruumen-, Kiärßen- aorre Beer’nbaim de sitt’t in’t Mönsterland un an’n Hellweg faken full van Obst, aower keen Mensk plückt et. De Lüe koopt laiwer de Appels aorre auk de Plüschäppel aorre Pääsken (Pfirsiche) uut de wiete Welt füör düër Geld – un bi us ligg et up de Straot …