Auk dat noch

Sunndagnaomeddags tellde den Football hier fröher mit to dat derde Gebott. Jedwed Düörp up sien eegen Verein. Bi wat Spiells stönn manchs dat heele Düörp Kopp. Besönners, wenn et de Liga rup orre de Tabelle daale göng, trappten sick de jungen Büüls de Beene krumm.

Auk dütmaol gaff et kien Haollen mehr. Et göng um den grauten Regionalpokal. Dat Stadion stönn schwatt von Volk. Halw Stunne vörher all reckten un streckten sick de Blaowitten ut Meppen up en Platz. Blendmanöver. Nix äs Dickedoon. Use tippelten un trippelten anner Siete män so hen un her. Warmlaufen. Doch dao wör all de Pfiff! Un loss göng et.

Dat Spiell was man noch nich teihn Minuten togange, as hier van us den ersten Raspo-Recken all en Tratt van ächten kreeg um lang debi daale göng. Dat gaff Spektakel. Den Schiri harr dao nu jüs auk noch Hatschi maaket. Nix seihn dör Pollenallergie! Also keine Karte!

Den Schiri hätt et ook nich eenfach – Plattdütske Geschichten un Riemsels van Otto Pötter

All´s Bölken göng in en Wind, dao leip dat Spiell auk all wier. Doch bi us nu män mit en Hinkebeen. Duerde auk nich lange, dao harren se auk all eenen in´ Kasten. Aower so doch nich! Mann! Den Meppenstürmer stönn daobi doch klar in Abseits! Hunnertporzentig! Dat harr nu gar Böänd met sienen grauen Star seihn. Herrjeh, wu konn man bloß so en Blindgänger äs Schiedsrichter laupen laoten? Wecke wollen em all up en Bast (wollten auf ihn los). De Platzwarts harren alle Hande vull to doon. Nich genoog demet, moss kuort drup all wier eenen van us dör wööst Rempeln dran glöwen. Göng auk dat Volk debi in de Höchten, leit den Schiedsrichter dat werks eenfach wiederlaupen. För Jopp schinn dat to vull. He sprüng män so vöran un krakeelde up den Schiri an: “Mott he ne erst dauthaun eher du fleiten döss?!”

Auk dat hölp nix. Nu trock sick dat Spiell män so hen. 0:1, för den Pokal wör de Meppener dat genoog. Up Tiet spiellden se nu män so larifar hen un her. Dat gaff Fleiten un Gejöhl. De Antwort vande Meppener wör en Bombenschuss wiethen üöwer´n Tuun. Nu dat auk noch! Wat en Sööken dao alle! Et schinn, se fünnen den Ball gar nich wier. Gemach göng den Schiedsrichter in de Ecke hen und her, von wo de Ball herkommen möss. Dao möök sick Franz nu es Platz. Fanz, an sick immer de Ruhe sömms, göng up den Schiri to un fröög: “Nu sägg mi bi de Geliägenheit doch es, wu et met dien Rüern so is?”

“Mein Hund?”, keek den Unparteisken verwünnert up, “ich hab doch gar keinen Hund!” “O Goddegott! wiesede Franz up den Schiri un reip: “Auk dat noch! Blind und nich es en Blindenhund!”